مغز دلفینهای به گل نشسته، نشانههایی از بیماری آلزایمر رو نشون داده
آیا آسیب مغزی مرتبط با آلزایمر ممکنه یکی از دلایلی باشه که دلفینها راهشون رو گم میکنن و به گل میشینن؟ این یه احتمالیه که تو یه تحقیق جدید روی ۲۰ تا دلفین پوزه بطری معمولی که بین سالهای ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۹ تو تالاب رودخانه ایندین فلوریدا به گل نشسته بودن، بررسی شده. تازه، محققای پشت
آیا آسیب مغزی مرتبط با آلزایمر ممکنه یکی از دلایلی باشه که دلفینها راهشون رو گم میکنن و به گل میشینن؟ این یه احتمالیه که تو یه تحقیق جدید روی ۲۰ تا دلفین پوزه بطری معمولی که بین سالهای ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۹ تو تالاب رودخانه ایندین فلوریدا به گل نشسته بودن، بررسی شده.
تازه، محققای پشت این تحقیق، نشانههای تخریب عصبی دلفینها رو به تغییرات آب و هوایی ربط دادن؛ اونم از طریق شکوفاییهای سمی جلبکها و باکتریهایی که تو آبهای گرمتر، روز به روز دارن بیشتر و گستردهتر میشن.
یه تحلیل از مغز دلفینهای به گل نشسته، تغییراتی رو تو بیان ژنها نشون داد که به آلزایمر تو آدما مرتبطه و همچنین آسیبی رو که تو این بیماری معموله، مثل پروتئینهای تودهای.
اما یه تفاوت قابل توجهی تو دلفینهایی که تو فصلهای شکوفایی جلبکها به گل نشسته بودن، وجود داشت: مغز اونا سطحهایی از یه نوروتوکسین به اسم ۲,۴-دیآمینوبوتیریک اسید (۲,۴-DAB) رو نشون میداد که ۲,۹۰۰ برابر غلیظتر از بقیه دلفینهایی بود که وقتی هیچ شکوفایی جلبکی وجود نداشت، خودشون رو به ساحل رسونده بودن.
این شواهدی از اثرات مضر شکوفاییهای پر از سیانوباکتریهاست و میتونه بخشی از از دست دادن مهارتهای ناوبری و حافظه رو که باعث میشه این دلفینها به گل بشینن، توضیح بده.
دیوید دیویس، سمشناس از دانشگاه میامی، میگه: «چون دلفینها به عنوان نگهبانان محیط زیست برای قرار گرفتن در معرض مواد سمی تو محیطهای دریایی در نظر گرفته میشن، نگرانیهایی در مورد مشکلات سلامتی انسان مرتبط با شکوفاییهای سیانوباکتریها وجود داره.»
برای اینکه تو یه چارچوب قرارش بدیم، مهمه که بدونید دلفینها به طور معمول با بالا رفتن سن، مشکلات مغزیای پیدا میکنن که خیلی شبیه آلزایمر هستن. ما همچنین میدونیم که سمومی که توسط سیانوباکتریها تولید میشن، میتونن به نورونهای حیوونا و آدما آسیب بزنن، هرچند که ارتباطشون با بیماریهای تخریبکننده عصبی انسان هنوزم در حال تحقیقه.
پیشنهادی که این تیم الان داره میده اینه که این مشکلات ممکنه با شکوفاییهای جلبکی مضر، تو دلفینها سریعتر و بدتر بشن. این تحقیق، جزئیاتی رو در مورد نوروتوکسینهایی که آسیب میزنن، عواقب کلیدی تو مغز دلفینها و تغییرات فصلی، اضافه میکونه.
محققها تو مقالهشون نوشتن: «همزمانی تغییرات نوروپاتولوژیک بیماری آلزایمر و تجمع طبیعی سموم جلبکی که تو دلفینها دیده شده، یه فرصت منحصر به فرد رو برای مطالعه تأثیر این دو رویداد همگرا روی مغز فراهم میکونه.»
این خطرات فقط به دلفینها محدود نمیشن: این شکوفاییها دارن به کلی نوع دیگه از حیات دریایی هم آسیب میزنن، که بعدش اثرات دومینوواری رو تو زنجیره غذایی به وجود میاره و در نهایت به آدما میرسه.
تحقیقات گذشته همین الانش هم شکوفاییهای جلبکی رو به سمومی ربط دادن که میتونن منجر به از دست دادن حافظه بشن، که البته یه ویژگی کلیدی آلزایمر. اگه این مواد شیمیایی به مقادیر کافی وارد غذای ما بشن، میتونه یه مشکل جدی باشه.
محققها اشاره میکنن که این تحقیق، دلفینها رو بررسی میکونه و نه آدما رو، ولی بعضی از تغییرات اساسی و شبیه به آلزایمر تو مغز، یکسان هستن. هنوز هیچ ارتباط مستقیمی وجود نداره، ولی نشانهها اونجا هستن و این حداقل ارزش تحقیقات بیشتر رو داره.
بعضی از همین محققها قبلاً به سیانوباکتریها و نوروتوکسینهایی که تو درختان سیکاد تولید میکنن، نگاه کرده بودن و فهمیده بودن که این سموم میتونن تو محیط زیست باقی بمونن و تو زنجیره غذایی بالا برن. اون یه مسیر بالقوهست که تو اون، قرار گرفتن در معرض این سموم ممکنه منجر به انواع مختلف تخریب عصبی تو آدما، از جمله زوال عقل، بشه.
دیویس میگه: «با اینکه به احتمال زیاد مسیرهای زیادی به بیماری آلزایمر وجود داره، ولی قرار گرفتن در معرض سیانوباکتریها روز به روز بیشتر به عنوان یه عامل خطر ظاهر میشه.»
برچسب ها :
ناموجود- نظرات ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیران سایت منتشر خواهد شد.
- نظراتی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
- نظراتی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.
ارسال نظر شما
مجموع نظرات : 0 در انتظار بررسی : 0 انتشار یافته : ۰